Aves
*
Bienvenido(a), Visitante. Por favor, ingresa o regístrate.

Ingresar con nombre de usuario, contraseña y duración de la sesión
Noticias:
 
   Inicio   Ayuda Buscar Usuarios Ingresar Registrarse  
Páginas: [1] |   Ir Abajo
  Respuesta  |  Enviar tema  |  Imprimir  
Autor Tema: Triste  (Leído 869 veces)
maria
Visitante
« : »
Responder con cita Modificar mensaje Eliminar mensaje

FELICIDADES por el foro, ahora SI. 

Hoy es lunes, un lunes de agosto, todo el mundo se ha ido de  vacaciones, todo esta cerrado, la ciudad esta vacía como  mi corazón.

Es terrible no puedo aguantar este dolor tan fuerte, hecho tanto  en falta a Sandra y a mi madre que no tengo palabras, es tan duro que no se si tengo fuerzas.

Hoy no veo nada bueno, todo muy, muy oscuro. Que bonito el escrito de Nati.

Un beso a todos i sobre todo a Yo, Teresa y Jordi.

Maria
Reportar al moderador   En línea
Teresa
Visitante
« Respuesta #1 : »
Responder con cita Modificar mensaje Eliminar mensaje

Hola ,preciosa .El primer Verano es duro,más ya saves que aun estamos por la ciudad a si que nos puedes
llamar ó mandar algun vorreo te mando mi mail por si no lo recuerdas -lucera19552@hotmail,com.Si te apetece una tarde podemos quedar con Yo y encontrarnos un ratito para tomar algo fresco y darnos un par de abrazoooooooooooooooooooos .Recuerda que despues de la tormenta siempre biene la calma, te quiero
un monton abrazoooooooooooooooooooo de osooooooooooooooo TERSA
Reportar al moderador   En línea
jordi
Administrador
*****
Desconectado

Mensajes: 157


« Respuesta #2 : »
Responder con cita

Hola Maria:

He abierto el foro y veo tu llamada de socorro. Te entiendo perfectamente y te comprendo, estos bajones de tobogan son frecuentes y más en esta época de vacaciones, pero como dice Teresa después de la tormenta viene la calma.... y es cierto, ocurre muchísimas veces, pero nos rehacemos poco a poco, esto es muy duro pero ya sabes como simpre te digo el AMOR lo puede todo (pero cuesta muchísimo, démonos tiempo). Gracias por escribir, ya sabes aqui estoy para lo que necesites y para ayudarte en lo que pueda, pero el esfuerzo lo tenemos que hacer nosotros mismos, así que ánimo y adelante. Escribe todas las veces que quieras y lo necesites, y si yo puedo estaré en primera línea como siempre.
Un besazo y un abrazo de oso
Jordi
Reportar al moderador   En línea
violant
Administrador
*****
Desconectado

Mensajes: 165


« Respuesta #3 : »
Responder con cita


Hola María,

Cuanto dolor con tan pocas palabras, cuanto dolor con tan poco espacio, es como si el tiempo nos comprimiera toda la eternidad en un instante y no pudiéramos respirar. Tengo la sensación de que el calor acrecenta esa letanía que se establece durante un período indeterminado en nuestra voluntad. La voluntad del no ser, del no estar.

Avui es dimarts, i molts hi som, no hem marxat. Estem en un petit recó del cor, un reconet que encara no has vist perqué la mirada no arriva, no hi ha prou perspectiva. S'ha d'esperarar uns quants somnis més per l'aproximació de la calma.

yo
Reportar al moderador   En línea
Amelia

Desconectado

Mensajes: 15


« Respuesta #4 : »
Responder con cita

Hola Maria,

¡¡No sabes como te entiendo!! Soy yo misma hace un año y medio.

Quiero transmitirte mi apoyo, mi energía y todo mi cariño en estos momentos tan malos que estás pasando.

Siempre hemos oído decir, y desde mi experiencia creo que es verdad, que el segundo año es mucho peor que el primero, porque es la constatación de nuestra cruda realidad.
El primer año lo vamos pasando como en una nube o una película, pero con la esperanza, en muchas ocasiones, de que se trate de un sueño del que hemos de despertar en cualquier momento. Pero, el segundo año...es otra cosa. Es el dolor en su máxima expresión, por lo menos en mi caso.

Te envío lo que yo escribí cuando hacía un año de la muerte de Sergio, que refleja mi estado de ánimo en aquel momento. El mismo que tu tienes ahora.

"Mañana hace un año....

Un año sin vida, sin ilusiones, sin ganas de vivir.
Un año de dolor, de tristeza, de soledad, de vacio interior.
Un año de amargura, de angustia, de desespero rallando la locura.
Un año sin colores, sin esperanzas, sin deseos de seguir.

Pero,

Un año de recuerdos inolvidables de Sergio, de amor incondicional a Sergio y de gratitud a Sergio porque nos ha regalado 21 años maravillosos que no los cambio por nada del mundo; y que si pudiera, volvería a vivir otra vez sin ningún tipo de condición aún conociendo su final.

La vida no nos da opción de escoger.
Las circunstancias aparecen de repente, y de un zarpazo te hunden en la más absoluta miseria, de la cual sólo se puede salir pasito a pasito con la ayuda y el apoyo de las personas que están a nuestro lado cuando las necesitamos demostrando el verdadero valor de la persona y de la amistad."

Como verás, yo estaba en un pozo sin fondo y cayendo en picado. Y aún voy cayendo de vez en cuando, pero la caída es más suave según pasan los días. Caídas tendremos toda la vida porque es tan grande la tragedia que vivimos que nunca, nunca podremos estar en la superficie.
Todo lo que estás pasando está dentro de la "normalidad" del poco tiempo transcurrido. Pero, ya sé, que las palabras de poco sirven en nuestra situación; sólo te pido y deseo que puedas ver la lucecita del rayo de luz que aparece algunos días.
Aferráte a él y piensa que te lo envía Sandra. Hazlo por ella.
Por ella tienes que luchar, y sobrevivir (no vivir, porque vivir es imposible).
Este es el planteamiento que yo me hago cada día, sobrevivir por Sergio. Es cierto que no me funciona todos los días igual, pero voy dando pasitos aunque sean pequeños. Pasitos que se los dedico a Sergio por la ayuda que me presta cada día, y por avivar cada día más la llama del AMOR en mi corazón.

No sé si te he servido de ayuda, sólo espero haber conseguido aliviar, aunque sea un poquito, tu gran dolor.

Y, como dice Anji, si algo de lo que te digo te hace daño, por favor tíralo a la papelera.

De todo corazón, Maria, recibe todo mi Amor.

Muchos Besos.

Reportar al moderador   En línea
maria
Visitante
« Respuesta #5 : »
Responder con cita Modificar mensaje Eliminar mensaje

GRACIAS Amelia por tu maravilloso escrito, también a Yo, Teresa i Jordi por vuestro estar incondicional i vuestras palabras. Lastima haber tenido que haber pasado una tan terrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrible experiencía por saber como esta la otra persona.

Hace unos dias que no me puedo relacionar, ni por telefono con personas que piensan crear como estas, pero no es verdad no se lo pueden imaginar.


Prefiero estar sola.

Un beso a todos
Maria
Reportar al moderador   En línea
PAKILO
Visitante
« Respuesta #6 : »
Responder con cita Modificar mensaje Eliminar mensaje

María cuanto dolor que puedo entenderlo por haberlo pasado igual que tú. En tu caso, es muy reciente y por tanto cuesta canalizarlo por ahora, pero sólo por si te sirve para aminorarlo, con el tiempo y el amor el dolor se va suavizando, por suerte, ya que si no sería imposible soportarlo. Dicen, " QUE SÓLO PODEMOS AVANZAR CUANDO SUPERAMOS LO QUE LASTIMA NUESTRO CORAZÓN", y en nuestro caso la superación para mí ha sido la aceptación de nuestra nueva realidad que es otra bien diferente a la que habíamos proyectado, pero que aún no siendo la que nos gustaría, es la que tenemos. Yo cuando el camino se me hacía tan difícil esperaba a que pasara el día y pensaba:  Mañana tal vez salga el sol. Si seguía siendo un día muy triste esperaba al siguiente y poco a poco como aprendemos en el grupo de duelo el dolor se va trabajando para transformarlo en Amor incondicional y en mi experiencia sólo así he podido integrar a mi hijo realmente en mi corazón.
Yo perdí a mi único hijo hace 5 años y agradezco a AVES (junto con Anji, Irlanda, Teresa y Adela) la oportunidad que me dió en su momento de compartir mi dolor y conocer a personas en mis circunstancias con las cuales pude ser yo misma con mi dolor y mi tristeza y con los restos que quedaron de mí.
El camino es duro, pero con la fuerza de tu hija y la tuya propia con el tiempo deseo puedas sentir al menos paz. Si algo no lo ves bien, por favor lo apartas para que no te haga ningún daño, pero son palabras desde mi corazón.
Un abrazo.
Paki López
Reportar al moderador   En línea
Páginas: [1] |   Ir Arriba
  Respuesta  |  Enviar tema  |  Imprimir  
 
Ir a:  

Impulsado por MySQL Impulsado por PHP Powered by SMF 1.1.7 | SMF © 2006-2008, Simple Machines LLC XHTML 1.0 válido! CSS válido!